Sanctions Do Not Lead To Nuke Abolition in Asia - PERSIAN

AddThis

تحریم‌ها منجر به برچیدن سلاح‌های اتمی در آسیا نمی‌شوند

نویسنده: کالینگا سِنوِیراتن

IDN - تحلیل خبری این‌دپت‌

سنگاپور (IDN)- واکنش کره شمالی به تحریم‌های جدید شورای امنیت سازمان ملل متحد در 22 ژانویه و تهدید به ادامه دادن آزمایشات هسته‌ای از یک سو و ناتوانی اتحادیه كشورهاى جنوب‌ شرقى‌ آسيا (موسوم به آ سه آن) در متقاعد کردن 5 قدرت هسته‌ای سرکش به امضای پیمان منطقه عاری از سلاح های هسته ای جنوب شرق آسیا (SEANWFZ) از سوی دیگر، موجب جلب توجه جهانیان به تهدید اتمی پیش روی آسیا که به عنوان مرکز اقتصاد جهانی به سرعت در حال ظهور است شده است.

 

در میان این تحولات، بیش ازهر چیز دیگر سیاست دولت اوباما نسبت به آسیا، که به سیاست "آسیاگرایی" یا "تجدید موازنه" مشهور است قرار گرفته و به عنوان یک دغدغه امنیتی و نه یک موضوع سیاسی یا اقتصادی به چشم می‌خورد.

با اعلام این سیاست در دو سال پیش، تنش‌های موجود در مورد ادعاهای ارضی چین در دریای جنوب چین افزایش یافته است و موجب شده است برخی از تحلیل‌گران آسیایی این سوال را از خود بپرسند که آیا ایالات متحده به دنبال تحریک کشورهایی آسیایی همچون ژاپن، فیلیپین و ویتنام و قرار دادن آنها در مقابل چین است یا خیر.

با موضع‌گیری اخیر کره‌شمالی، خطر رویارویی هسته‌ای - هر چند جزئی- نسبت به آسیا، که پس از قرن‌ها فرمانبرداری اقتصادی از غرب در حال ظهور و شکوفایی است، اندکی نگران کننده می‌باشد.

احتمال دارد که مقابله جدی با چین در آسیا یکی از دلایل اصلی باشد که سه کشور هسته‌ای روسیه، فرانسه و انگلیس در مورد امضای پیمان منطقه عاری از سلاح های هسته ای جنوب شرق آسیا، که در بیست و یکمین اجلاس آ سه آن در کامبوج در نوامبر 2012 برگزار شد، به توافق نرسیدند. روسیه به دلیل حق دفاع از خود، انگلستان به دلیل "تهدید و ایجاد خطر جدید" و روسیه نیز همچون ایالات متحده به دلیل حفظ حق گذر کشتی‌ها و هواپیماهای خارجی از منطقه عاری از سلاح هسته‌ای مخالفت خود با این پیمان را اعلام نمودند.

مفهوم عبارت پیمان منطقه عاری از سلاح های هسته ای جنوب شرق آسیا (SEANWFZ) برمی‌گردد به 27 نوامبر 1971، که پنج کشور اصلی اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا اعلامیه ای را در مورد منطقه صلح (آ سه آن)، آزاد، و بی‌طرف (ZOPFAN) در کوالالامپور امضاء کردند. اولین تصمیم مهم ZOPFAN که توسط اعضای آ سه آن دنبال شد ایجاد منطقه عاری از سلاح های هسته ای جنوب شرق آسیا بود.

با این وجود، به دلیل فضای سیاسی نامطلوب در منطقه، پیشنهاد رسمی ایجاد چنین منطقه ای در اواسط دهه1980 ارائه شد. پس از یک دهه مذاکره و تهیه پیش‌نویسهای متعدد توسط گروه کاری آ سه آن برای ایجاد منطقه صلح، آزاد، و بی‌طرف، سران تمام 10 کشور اعضای آ سه آن در 15 دسامبر 1995 ، پیمان منطقه عاری از سلاح های هسته ای جنوب شرق آسیا را در بانکوک امضاء کردند و دو سال پس از آن این پیمان به مرحله اجرا درآمد. مذاکرات میان اعضای آ سه آن و پنج قدرت هسته‌ای در مورد این تفاهم‌نامه از ماه مه 2001 در حال انجام است و تاکنون پیشرفتی در این زمینه حاصل نشده است.

مهمترین قانون و شرط این پیمان این است که کشورهای امضاء کننده آن حق توسعه، ساخت یا تحصیل، در اختیار گرفتن یا تحت کنترل درآوردن تسلیحات هسته‌ای را نداشته و مجاز به مستقر کردن تسلیحات هسته‌ای؛ یا آزمایش و یا استفاده از تسلیحات هسته‌ای در هر نقطه‌ای داخل یا خارج از منطقه پیمان نیستند.

همچنین این پیمان تصریح می‌نماید که کشورهای دارنده تسلیحات هسته‌ای می‌بایست مواد پیمان را پذیرفته و تسلیحات هسته ای خود را علیه کشورهای عضو به کار نبرده و آنها را تهدید به استفاده از تسلیحات خود نکنند. تاکنون چین تمایل خود برای پذیرفتن این پیمان را اعلام نموده است، اما چهار کشور هسته‌ای دیگر محدوده جغرافیایی این پیمان را مانع اصلی به رسمیت شناختن آن می‌دانند. منطقه تحت پوشش این پیمان عبارت است از سرزمین‌ها، فلات قاره و مناطق اقتصادی انحصاری (EEZ) کشورهای عضو .

دکتر چاندار مظفر، دانشمند علوم سیاسی مالزیایی و مدیر اجرایی جنبش بین‌المللی جهان عادلانه در مصاحبه‌ای با این دپت نیوز IDN-می‌گوید علی رغم اینکه تدوین و امضای پیمان منطقه عاری از سلاح های هسته ای جنوب شرق آسیا توسط کشورهای عضو قابل تحسین است، اما "تمام پنج کشور هسته ای مصمم هستند به هر قیمتی که شده مزیت هسته‌ای خود را حفظ کنند و در حقیقت "دفاع از خود" تنها بهانه و پوشش می‌باشد."

دکتر مظفر معتقد است که دولت های منطقه قادر به متقاعد کردن قدرت های هسته‌ای برای امضای این پیمان نیستند و تنها بازیگران غیردولتی هستد که می‌توانند با ایجاد کمپینی جمعی و هماهنگ این اتفاق را رقم بزنند. به اعتقاد وی"در نهایت فقط یک جنبش شهروندیِ قدرتمند می‌تواند جهان را از شر تسلیحات هسته‌ای کنونی و آینده نجات دهد".

دکتر گارت ایوانز، وزیر امور خارجه سابق استرالیا و رئیس شبکه خلع سلاح و عدم اشاعه تسلیحات هسته‌ای آسیا اقیانوسیه (APLN) ابراز تاسف می کند که روح خوشبینی که سه سال پیش برای خلع سلاح هسته‌ای در منطقه آسیا اقیانوسیه وجود داشته از بین رفته است.

پروفسور رامش تاکور، مدیر مرکز خلع سلاح و عدم اشاعه تسلیحات هسته‌ای دانشگاه ملی استرالیا در مقاله‌ای در ژاپن تایم یادآور می‌شود که برنامه‌های ارتقاء، نوسازی یا افزایش تعداد و قدرت مخرب زرادخانه های هسته‌ای کشورهای مجهز به تسلیحات هسته ای نشان می‌دهد که هیچ یک از این کشورها در خلع سلاح هسته ای جدی نیستند.

اخیرا چندین مفسر در مقالات خود در نشریات منطقه‌ای، به جای نسبت دادن وجود سلاح های اتمی به بی‌اعتنایی بین‌المللی، عنوان کرده اند که امکان دارد ایالات متحده در واکنش به تهدید کره شمالی مجدداً تسلیحات جنگی خود در شبه جزیره کره را مستقر نماید؛ دولت بوش این تسلیحات را در سال 1991 از این شبه جزیره خارج کرده بود.

سئونگوونگ چئون، محقق ارشد موسسه کره ای وحدت ملی در یادداشتی که توسط نشریه گلوبال آسیا به چاپ رسید بیان کرده است که تسلیحات هسته‌ای تاکتیکی که در خاک کره جنوبی وجود دارد اعتبار چتر هسته‌ای ایالات متحده علیه کره شمالی را افزایش داده و موجب اطمینان خاطر مردم کره جنوبی درباره تعهد امنیتی ایالات متحده می‌شود.

با این حال، چین می تواند نقش مهمی در کاهش تنش در منطقه ایفاء کند. انتظار می‌رود با وجود رهبری جدید، رابطه میان چین و کره جنوبی گرمتر شود. اخیرا پارک گئون های، رئیس جمهور جدید کره جنوبی، نماینده ویژه‌ای را به پکن فرستاده است و جین پنگ، رئیس جدید حزب کمونیست چین، خواستار از سرگیری مذاکرات شش جانبه درمورد کره شمالی شده است.

پروفسورشن دینگلی، مدیر مرکز مطالعات آمریکای دانشگاه فودان در شانگهای نیز گفته است اگر ایالات متحده به دنبال ثبات و صلح در منطقه آسیا و اقیانوسه است باید با چین همکاری کند. [IDN- این‌دپت نیوز 29 ژانویه 2013]

 

 

Search