Germany Pledges to Revitalize Nuke Disarmament - PERSIAN

AddThis

آلمان متعهد به احیاء برنامه خلع سلاح هسته‌ای شد

نویسنده رامش جائورا

برلین (IDN)- کنفرانس خلع سلاح هسته‌ایِ سازمان ملل در ژنو به خاطر منافع شخصی کشورهای عضو به نقطه حساسی رسیده است، زیرا بدون رضایت این کشورها هرگونه برنامه خلع سلاح اتمی، و از آن مهمتر برنامه برچیدن سلاح‌های اتمی به واقعیت نخواهد پیوست.

در همین راستا سفیر آلمان، هلمات هافمن، از نمایندگان 64 کشور، از جمله کشورهای دارای تسلیحات هسته‌ای درخواست کرد تا برای برای رها ساختن جهان از شر تسلیحات هسته‌ای از پتانسیل‌های سازمان ملل استفاده نمایند. آلمان در 20 اوت ریاست کنفرانس خلع سلاح را از فرانسه تحویل گرفت.

سفیر آلمان همچنین بر بیهوده بودن بحث که به امری مرسوم تبدیل شده است- در مورد اینکه آيا کنفرانس خلع سلاح تنها انجمن چندجانبه دائمی است که موظف به مذاکره در مورد توافقات جدید در مورد خلع و منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای است تاکید نمود.

هافمن، سفیر آلمان به رادیوی سازمان ملل متحد گفت "در اینجا باید بگویم که اگر کنفرانس خلع سلاح هسته‌ای در کشوری بود که فعالانه از این پتانسیل استفاده می‌کرد و به دستورات خود عمل می‌نمود از ریاست خود بر این کنفرانس احساس رضایتمندی بیشتری داشتم. متأسفانه، همانطور که همه ما می‌دانیم درطول دهه گذشته بنا به دلایلی اوضاع این چنین نبوده است ".

وزیر خارجه آلمان در بازگشت به برلین گفت، "آلمان از چهار هفته ریاست خود (20 اوت تا 14 سپتامبر) برای دمیدن روحی تازه به کنفرانسِ خلع سلاح هسته‌ایِ ژنو و به ویژه بررسی امکان از سرگیری سریع مذاکرات در مورد معاهده منع تولید و انتقال مواد شکافتپذیر (FMCT) به نحو احسن استفاده خواهد کرد".

FMCT یک معاهده بین المللی پیشنهادی برای منع تولید بیشتر مواد شکافت‌پذیر برای سلاح‌های هسته‌ای یا سایر مواد منفجره است. این معاهده تاکنون مورد مذاکره قرار نگرفته است و شرایط آن باید تعریف شوند.

ایالات متحده و روسیه، دو قدرت هسته‌ای پیشرو ِجهان، در مورد تعریف مواد شکافت‌پذیر با یکدیگر اختلاف دارند. ایالات متحده معتقد است که مواد شکافت‌پذیر، به غیر از پلوتونیوم که غنای آن بیش از 80٪ 238-pu است، دارای اورانیوم و پلوتونیوم غنی شده با درصد بالا هستند.

بر اساس پیشنهاد روسیه، مواد شکافت‌پذیر محدود به اورانیوم مناسب ساخت تسلیحات هسته‌ای (با خلوص بیش از 90٪ U-235) و پلوتونیوم ( با خلوص بیش از 90٪ Pu-239) می‌باشند.

اما هیچ یک از این پیشنهادات تولید مواد شکافت‌پذیرِ دارای اهداف غیر تسلیحاتی، از جمله راکتورهای هسته‌ای دریایی یا شهری، را منع نمی‌کند.

بنابراین، جای تعجب نیست که در سالهای اخیر کنفرانس خلع سلاح ژنو در از سرگیری مذاکرات معاهده جدید ناموفق بوده است. یکی از دلایل این موضوع آن است که تصمیمات کنفرانس توسط اتفاق آراء گرفته می‌شود نه با اکثریت آراء. به دلیل قدرت وتو هر یک از کشورهای عضو، تلاش‌های کنفرانس از سال 1996 نافرجام باقی مانده‌اند.

از اینرو، تاکنون هیچ پیشرفت بزرگی در زمینه چهار موضوع اصلی: FMCT، جلوگیری از مسابقه تسلیحاتی در فضا، خلع سلاح هسته‌ای و تضمین‌های امنیتی منفی کشورهای فاقد سلاح‌های هسته‌ای حاصل نشده است.

به همین دلیل بود که در پایان دوران ریاست فرانسه بر کنفرانس خلع سلاح هسته‌ای، ژان هوگوز سیمون میشل نماینده فرانسه ابراز تأسف می‌کند که کنفرانس هنوز قادر به رسیدن به اجماع در مورد یک برنامه کاری نیست. با این حال، وی می‌افزاید بسیاری از اعضاء نظرات خود را در طول بحث‌های موضوعی "به شیوه‌ای تعاملی" ابراز کرده بودند.

کنفرانس خلع سلاح هسته‌ ایِ ژنو در سال 1979 به عنوان انجمن مرکزی و دائمی سازمان ملل برای خلع سلاح هسته‌ای تأسیس شد. این کنفرانس جایگزین انجمن های دیگر مستقر در ژنو همچون کمیته ده کشوری خلع سلاح (1960)، کمیته هجده کشوری خلع سلاح (68-1962) و کنفرانس کمیته خلع سلاح (78-1969) شد.

کنفرانس خلع سلاح هسته ای تنها انجمن مذاکراتی دائمی و چند جانبه در زمینه خلع سلاح هسته‌ای، کنترل تسلیحات و عدم گسترش سلاح‌های هسته‌ای است و جلسات سالانه خود را در طول 24 هفته و در سه بخش برگزار می‌کند. آلمان پس از ده سال ریاست کنفرانس خلع سلاح هسته‌ای را برعهده گرفته است. این کشور باقی جلسات سال 2012 را برگزار خواهد کرد.

منابع وزارت خارجه آلمان می‌گویند: "دولت آلمان به طور جدی به دنبال خلع سلاح هسته‌ای و کنترل تسلیحات می‌باشد. وبارها و بارها به همراه شرکای خود ابتکاراتی برای غلبه بر بن‌بست ژنو ارائه نموده است. اخیراً، آلمان و هلند به طور مشترک برنامه‌ای را در رابطه با آمادگی فنی برای FMCT سازماندهی کرده‌اند."

گیدو وستروله، وزیر امور خارجه فدرال، بارها به ضرورت خلع سلاح هسته‌ای اشاره نموده است و از مذاکره در مورد منع تولید مواد شکافت‌پذیر استقبال کرده است. در این راستا، مذاکرات ژنو نقش کلیدی بازی می‌کند.

" اعضای ده نفری گروه دوستان خلع سلاح هسته‌ای و منع اشاعه آن، از جمله آلمان، بار دیگر در این مورد وقت گذاشته‌اند و خواستار احیای کنفرانس خلع سلاح ژنو و از سرگیری مذاکراتِ منع تولید مواد شکافت‌پذیر شده‌اند. با این حال، تا به امروز این تلاش‌های به دلیل موضع مانع‌تراشانه برخی از اعضای کنفرانس نافرجام باقی مانده است."

شرکت‌کنندگان کنفرانس به خوبی می‌دانند که چه چیزی در خطر است. اما منافع شخصی اعضاء مذاکرات را متوقف کرده است.

جلسه کنونی کنفرانس یک یادداشت اصلی بر روی میز دارد که توسط موسسه تحقیقات خلع سلاح سازمان ملل متحد در مورد انواع جدید تسلحیات کشتار جمعی و سیستم های جدید این سلاح‌ها، از جمله سلاح‌های رادیولوژیکی تهیه شده است.

این موضوع اولین بار توسط کشور مالت در سال 1969 در مجمع عمومی سازمان ملل مطرح شد و در نتیجه، کنفرانس خلع سلاح هسته‌ای مأمور بررسی کاربردهای احتمالی نظامی فناوری لیزر شد.

در سال 1975، اتحاد جماهیر شوروی سابق، در مجمع عمومی سازمان ملل پیش‌نویس موافقتنامه بین‌المللی‌ای را در مورد منع توسعه و ساخت انواع جدید تسلیحات کشتار جمعی و سیستم های جدید اینگونه سلاح‌ها مطرح نمود.

با این حال، در حالی که کشورهای غربی از تلاش برای ممنوعیت سلاح‌های خاص کشتار جمعی حمایت می‌کنند، با کنوانسیون جامع ممنوعیت سلاح‌های نامشخص آینده مخالفت می‌کنند. طی دهه 1980 یکی از شرکت‌های تابعهِ سلاح‌های رادیولوژیکی تعدادی گزارش تحقیقاتی را مورد بررسی قرار داد اما به اجماعی نرسید.

سیمون-میشل، رئیس خونگرم کنفرانس خلع سلاح اشاره می‌کند که از سال 1993 هیچ سازمان تابعه‌ای وجود نداشته است. در سال 2012 آلمان بازبینی این موضوع در پرتو تهدیدات جدید را مطرح کرد. اما از آن زمان تاکنون بحث در مورد این موضوع بدون نتیجه باقی مانده است. [IDN-InDepthNews – August 27, 2012]

 

 

Search